نوشته های منیژه سارونه

زن در آینه به گیسوان بلندش دست کشید.

گیسوانی که شوهرش بسیار دوست می‌داشت.

وحالا دور دستش می‌پیچید و دور حیاط و اتاق اورا می‌گرداند.

وسوال پیچش میکرد. بگو.....بگو....اعتراف کن...

سرش را در دو دست گرفت‌. درد به سراغش آمده بود.

_ نه دیگر طاقت ندارم. باید بروم. چند سال تحمل؟

بسرعت از خانه بیرون آمد. با قدمهای محکم به راه افتاد.

_ تصمیم درستی گرفتم. تا کی؟

به ساختمانی که می‌خواست رسید. تابلو را خواند. وارد شد.

روی صندلی نشست.

_ چه فرمایشی داشتین؟

_ موهام....کوتاه کوتاه کنین. پسرونه...